De vasten nodigt uit om los te komen van wat vanzelfsprekend lijkt. Durven wij onze privileges loslaten, onze vanzelfsprekende consumptie? Durven wij kijken met de ogen van de Ene? De vluchteling niet zien als bedreiging, maar als mens; de aarde niet als grondstof, maar als schepping die ons draagt. De Ene, God van bevrijding, is aanwezig op de Sinaï en in de opstanding. Zijn Woord geeft kracht om op te staan, ook wanneer wanhoop ons verlamt. De vasten valt dit jaar samen met de ramadan. Het zijn meer dan rituelen. Ze zijn een oefening in hoop, een weg naar bevrijding. Ze nodigen ons uit om stenen weg te rollen, muren af te breken en samen te bouwen aan een gemeenschap die leeft in vrede en gerechtigheid. In een kantelende wereld is dit de kern van ons geloof: zelfs op de vierde dag, voorbij alle hoop, is nieuw leven mogelijk. Daarom roept Broederlijk Delen ons op tot de 25%-revolutie: met één mens op vier kunnen wij de dood overwinnen en opstaan tot leven. Ook in Geel willen wij hier ons steentje toe bijdragen, elk op onze eigen manier.
Derde zondag/week van de veertigdagentijd: “Met hernieuwd vertrouwen doorgaan”
Waar was God in Auschwitz? Waar was God in Gaza? Bij bedreigd of ontmenselijkt leven
twijfelt een mens aan Gods aanwezigheid.
Twijfel niet, Ik ben jullie nabij in de tien richtinggevende woorden, een bron van leven en bevrijding.
God is ook de Samaritaanse vrouw nabij. Jezus doorbreekt muren van vijandschap en opent een horizon van verzoening.
Samen zullen zij de Ene aanbidden in Geest en waarheid.
Ook het Kukama-volk in Peru put vertrouwen uit hun strijd voor hun bedreigd leefgebied.
Dankzij hun vrouwenorganisatie kreeg de rivier wettelijke rechten, bevestigd in hoger beroep, met de vrouwen als hoeders.
Op 7 maart namen we met onze pastorale eenheid deel aan de open Iftar-maaltijd.
Het werd een mooie avond waar Pater Vincent getuigde over wat Vasten voor christenen betekent.
