In memoriam Jef Mermans

2019-06-10T08:54:56+02:00juni 19th, 2019|

Pastoor Jef Mermans werd geboren op het einde van de eerste wereldoorlog te Dessel als oudste van twee zonen in een landbouwersgezin. Na zijn basisschool in Dessel, en zijn middelbare studies aan het St. -Jan Berchmanscollege te Mol besloot Jef om naar het seminarie van Mechelen te gaan.

Die studies verliepen niet zoals verwacht. In 1940 brak de tweede wereldoorlog uit, en moest hij samen met  een groot aantal seminaristen vluchten naar Frankrijk. Daar konden ze wel ongehinderd de priesters van streek helpen.

Op 25 juli 1943 werd hij door gebed en handoplegging door Kardinaal Van Roey tot priester gewijd. Zijn eremis in Dessel was ook niet eenvoudig, midden in de oorlog. Maar zijn goede ouders hadden op voorhand goed gespaard en enkele van de dieren van hun stal kwamen op de tafel terecht.

Al vlug werd hij benoemd tot leraar aan het Klein Seminarie van Hoogstraten. Dat werd een speciale vorm van herderschap: de opvoeding en de vorming van jonge mensen, waar hij zich ten volle aan heeft gegeven, en dat gedurende 22 jaar. Hij had vooral jongens in zijn klassen, 14-15 jarigen, midden in hun puberteit. Ook in zijn lessen van Latijn en Grieks vormde hij die mannen en gaf hen zijn levenswijsheid mee.  Nochtans ging ook toen zijn hart al uit naar de parochie. Elke weekend fietste hij van Hoogstraten naar Weelde om daar zondagsdienst te gaan doen. Geen wonder dat hij in die tijd de bijnaam “Lapebie” kreeg, naar analogie met de beroemde winnaar van de Ronde van Frankrijk.
En toen in 1965 de parochie Achterbos vacant kwam, was hij zeer blij dat Mgr Daem dat aan hem aanbood. Het is daar dat hij zich ten volle heeft uitgeleefd. Daar kende de herder zijn schapen, hij wist wat er leefde. En midden in de concilietijd heeft hij zijn parochie met voorzichtigheid, met wijsheid en tact geleid naar de nieuwe tijd. Het was voor hem zeker ook niet gemakkelijk. Maar hij had ook genieten van een goede thuis, omdat zijn trouwe huishoudster Marieke Ooms zorgde voor de huishouding. Persoonlijk heb ik daar ook zes jaar van mogen genieten.  Daarnaast waren er nog de confraters, de zusters en vele geëngageerde leken,  die met hem de parochie droegen. Jaarlijks trok hij met een groep mensen van de parochie naar Lourdes. Dat was voor hem ook een belangrijke manier om mensen eens anders te leren kennen.

Toen hij de parochie  verliet om met pensioen te gaan , zei hij : “ik heb in Achterbos mijn hart en een stuk van mijn vinger verloren”.
Dat laatste wel omdat hij ooit onvoorzichtig was omgesprongen met een grasmachine. Dat de parochie St. Apollonia nadien werd opgeheven heeft hem wel heel veel pijn gedaan.

In 1993 ging hij wel met pensioen, maar bleef heel dienstbaar bij zusters, in de kapel van de Hoodonk. Na het vertrek  van priester Van Veldhoven, heeft hij een nieuwe parochie, een nieuwe thuis gevonden in de kapel van het Kempisch Domein van Sas VII.  Daar” voelde hij zich in zijn sas”. Ook daar heeft hij zeker zijn hart verloren, weliswaar geen stukje van zijn vinger. Hij bleef de dienstbare priester, zolang zijn krachten het toelieten. In 2017 moest hij zijn huis verlaten en werd hij resident in het Woon-en zorgcentrum Smet Residenties.

Vorig jaar, dag op dag  100 jaar na zijn geboorte hebben wij met de familie en vrienden zijn jubileum gevierd. Het was ook de 75° verjaardag van zijn priesterwijding. Onze Bisschop kwam hem feliciteren en  een pauselijke zegen overhandigen…De viering kreeg ik meervoudige opvolging.. Ook het Woon-en zorgcentrum wilde vieren, ook de parochie St. Niklaas en natuurlijk de vrienden van de kapel van het Kempisch Domein.
Het laatste maanden was hij een beetje verdwaald. Wij mochten met hem en de familie het ziekensacrament vieren. En vorige week heeft hij rustig zijn handen en zijn hart neergelegd in het hart van zijn Schepper…Wij vertrouwen erop dat wat wij in een kerklied zingen , voor hem werkelijkheid geworden is : Wie zijn taak als mens vervulde in dit leven, hem zal God zijn vriendschap en zijn liefde geven.

Samen met velen vierden wij zijn uitvaart in zijn parochie St. Niklaas en legden hem te rusten in Desselse grond op 12  juni 2019.

 

Rik Aegten